NIFB-kerken opnieuw onder vuur bij de ADL vanwege anti-Israël retoriek en conferenties
De Amerikaanse organisatie Anti-Defamation League, beter bekend als de ADL, ligt al jaren midden in het debat rondom antisemitisme, extremisme en Israël. De organisatie werd opgericht in 1913 en profileert zich als waakhond tegen Jodenhaat, discriminatie en radicalisering. Tegelijkertijd staat de ADL ook bekend om haar uitgesproken steun aan Israël en haar harde kritiek op groepen die volgens haar anti-Israëlische of antisemitische retoriek verspreiden.
Volgens een recente achtergrondstudie van de ADL staat nu opnieuw de zogenoemde New Independent Fundamental Baptist-beweging (New IFB) in de schijnwerpers. De beweging, die bestaat uit een netwerk van uiterst conservatieve baptistenkerken in de Verenigde Staten, wordt door de ADL omschreven als extreem, confronterend en regelmatig betrokken bij controversiële uitspraken over Joden, homoseksualiteit en maatschappelijke thema’s.
De discussie rondom bewegingen zoals de New IFB raakt uiteindelijk aan een diepere vraag: wat is werkelijk Bijbels, en waar ligt de grens tussen trouw blijven aan de Schrift en extremisme?
De afkorting NIFB staat voor New Independent Fundamental Baptist. Dat is een relatief nieuwe stroming binnen de onafhankelijke baptistische beweging, vooral actief in de Verenigde Staten maar ook online internationaal bekend geworden.
Kenmerken van NIFB-kerken
NIFB-kerken leggen meestal sterk de nadruk op:
Letterlijke interpretatie van de Bijbel
Alleen de King James Version als juiste Engelse Bijbel
Evangelisatie
Conservatieve leefregels
Afwijzing van moderne christelijke stromingen
Sterke nadruk op hel, oordeel en bekering
De beweging ontstond grotendeels als reactie op wat zij zien als “afzwakking” binnen oudere baptistische kerken.
Waarom zijn NIFB-kerken controversieel?
De stroming kreeg veel kritiek vanwege uitspraken van sommige predikanten over onder andere:
homoseksualiteit
Joden en Israël
vrouwenrollen
geweldretoriek
extremistische preken
Het is waar dat de Bijbel op meerdere plaatsen spreekt tegen seksuele zonden, waaronder homoseksuele praktijk. Verzen zoals Romeinen 1:26-27, 1 Korinthe 6:9-11 en Leviticus 18:22 worden door veel conservatieve christenen gezien als duidelijke afwijzingen van de LGBT-levensstijl. Tegelijkertijd laat het Nieuwe Testament ook zien dat het Evangelie oproept tot bekering voor álle mensen.
Jezus zei tegen de overspelige vrouw:
“Ga heen en zondig niet meer.” — Johannes 8:11
Veel orthodoxe christenen zien daarin dat waarheid en liefde samen horen: zonde benoemen, maar mensen oproepen tot bekering in Christus. Het misverstand is volgens hen vaak dat veel christenen het verschil niet meer begrijpen tussen natuurlijke en onnatuurlijke zonden en verwerpelijke zonden.
Ook het onderwerp Israël en de Joden ligt gevoelig. Opvallend is inderdaad dat een groot deel van de vervolgingen in het Nieuwe Testament vanuit religieuze Joodse leiders kwam. De apostelen werden gearresteerd door het Sanhedrin, Stefanus werd gestenigd, en Paulus schrijft in 2 Korinthe 11:24:
“Van de Joden heb ik vijfmaal de veertig-min-één slagen ontvangen.”
In Handelingen zien we herhaaldelijk dat Paulus in synagogen werd tegengewerkt wanneer hij predikte dat Jezus de Messias is. Voor veel christenen is dat een belangrijk punt dat in moderne discussies vaak wordt verzwegen.
Tegelijkertijd leert het Nieuwe Testament nergens dat iemand gered wordt op basis van afkomst. Romeinen 10:12 zegt juist:
“Want er is geen onderscheid, noch van Jood noch van Griek; immers, eenzelfde Heere van allen is rijk voor allen die Hem aanroepen.”
En in Romeinen 11 gaat het volgens veel christenen niet over een “apart reddingsplan”, maar juist over het feit dat ook Joden alleen door geloof in Christus behouden kunnen worden. Paulus maakt daar duidelijk dat ongelovige takken weggebroken werden vanwege ongeloof, en alleen weer ingeënt kunnen worden “indien zij niet in het ongeloof blijven” (Romeinen 11:23).
De kern van het Evangelie blijft dus volgens het Nieuwe Testament hetzelfde voor iedereen:
“Er is onder de hemel geen andere Naam gegeven waardoor wij moeten zalig worden.” — Handelingen 4:12
De vraag blijft dan: wanneer is harde prediking “extremisme”, en wanneer is het simpelweg vasthouden aan de Bijbel?
Critici van bewegingen zoals de New IFB zeggen dat sommige uitspraken verder gaan dan Bijbelse correctie en veranderen in vijandigheid of provocatie. Aanhangers antwoorden juist dat moderne kerken zo ver zijn afgeweken van de Schrift dat krachtige prediking tegenwoordig automatisch als “haat” wordt bestempeld.
Feit blijft dat de eerste christenen ook als radicalen werden gezien. In Handelingen 17:6 worden zij beschuldigd van het “in beroering brengen van de wereld”. Jezus zei bovendien:
“Indien de wereld u haat, zo weet dat zij Mij eer dan u gehaat heeft.” — Johannes 15:18
Maar de Bijbel geeft ook grenzen. Efeze 4:15 spreekt over “de waarheid betrachten in liefde”, en 2 Timotheüs 2:24 zegt:
“Een dienstknecht des Heeren moet niet twisten, maar vriendelijk zijn jegens allen.”
Daar ligt voor veel christenen de balans: trouw blijven aan wat de Bijbel zegt, zonder te vervallen in persoonlijke haat of verbittering tegenover complete groepen mensen.
Reacties
Zelf kijk ik sinds 2014 Pastoor Anderson en inmiddels ook soortgelijke predikanten. Wees blij dat er echte gepreek bestaat. Ik zie hier ook dat jullie beweren dat ze "geweldretoriek" preken. Nee, ze worden regelmatig van opstoking beschuldigd terwijl ze juist nadrukkelijk zeggen dat men NIET gewelddadig moeten zijn en zich aan de wet gehoorzamen.
En wat de homo's betreft, je citeert 1e Korinthiërs 6v9-11 maar dat gaat niet noodzakelijk over de homo's, lang verhaal kort het gaat over seks voor het huwelijk (lees vanaf 1e Korinthiërs 5 voor context) maar ook al gaat het over lichamelijke daden dat ook homo kan zijn, en ik (en zelfs in de NIFB) geloof best dat er mensen zijn die het lichamelijke gedaan hebben en alsnog gered kunnen worden. Hetgeen de NIFB duidelijk maakt is als volgt: er zijn mensen die God zodanig haten en verwerpen, dat God hen verwerpt. Die mensen zijn "gruwelijk" (KJV: Reprobate, seculair vrijwel gelijk aan een psychopaat). Van die mensen verwijdert God de lichamelijke mogelijkheid om ooit de Evangelie te kunnen geloven, ofwel die zijn naar de Hel verdomd terwijl ze nog leven. Je verwijst naar Romeinen 1v26-27 maar lees toch vanaf vers 18 t/m 32 voor context. De eerste uitwendige symptoom van een "reprobate" is dat zo iemand "met lust brandt om hetzelfde geslacht".
Dus, iemand die op school is gehersenspoeld dat poot zijn normaal is en hij/zij probeert het eens uit, of wordt gelokt of gemolesteerd, zo iemand kan zeker gered worden. Maar wanneer we het hebben over iemand die "trots" is dat het een grandiose poot is, dan is dat een duidelijke teken van iemand die door God verworpen is - niet omdat het een homo is maar omdat het God zodanig haatte en verwierp dat God het terugdeed.
Kan echt niet wachten om deze preken te zien - keiharde gepreek dat zeer nodig is! Met dank voor de links.