De kern van de discussie draait om een eenvoudige vraag: Heeft God al vóór de grondlegging van de wereld bepaald wie gered wordt, of heeft ieder mens werkelijk de keuze om het evangelie aan te nemen of af te wijzen?
Voorstanders van het calvinisme wijzen vaak op Gods uitverkiezing en Zijn absolute soevereiniteit. Maar wanneer we de Schrift lezen, zien we keer op keer dat God mensen oproept om te kiezen.
"Ik heb u het leven en de dood voorgehouden, de zegen en de vloek; kies dan het leven." (Deuteronomium 30:19)
Een oproep om te kiezen heeft weinig betekenis als de keuze al volledig vastligt. Door de hele Bijbel heen zien we dat God mensen aanspreekt op hun verantwoordelijkheid en hen uitnodigt om tot Hem te komen.
Misschien wel één van de krachtigste verzen in deze discussie vinden we in 2 Petrus:
"De Heere vertraagt de belofte niet... maar heeft geduld met ons en wil niet dat enigen verloren gaan, maar dat allen tot bekering komen." (2 Petrus 3:9)
Dat vers laat een God zien die verlangt naar redding voor allen. Niet slechts voor een beperkte groep, maar voor ieder mens die Zijn stem hoort.
Ook Paulus schrijft:
"Die wil dat alle mensen zalig worden en tot kennis van de waarheid komen." (1 Timotheüs 2:4)
En even verder:
"Die Zichzelf gegeven heeft tot een rantsoen voor allen." (1 Timotheüs 2:6)
Deze woorden zijn moeilijk te rijmen met het idee dat Christus slechts voor een select aantal mensen gestorven zou zijn. De boodschap van het evangelie wordt immers overal gepresenteerd als een open uitnodiging.
Dat zien we ook terug in de woorden van de Heer Jezus:
"Want velen zijn geroepen, maar weinigen uitverkoren." (Mattheüs 22:14)
De nadruk ligt hier niet op een gebrek aan uitnodiging, maar juist op het feit dat velen geroepen worden. De uitnodiging gaat breed uit, maar niet iedereen reageert erop.
Een ander aangrijpend voorbeeld vinden we wanneer Jezus over Jeruzalem weent:
"Hoe menigmaal heb Ik uw kinderen willen bijeenvergaderen... maar gij hebt niet gewild." (Mattheüs 23:37)
Hier zien we geen God die mensen tegenhoudt om tot Hem te komen, maar mensen die Zijn uitnodiging afwijzen. De woorden "gij hebt niet gewild" leggen de verantwoordelijkheid bij de mens.
Uiteindelijk komt de discussie vaak terug bij de vraag: Voor wie stierf Christus?
Johannes geeft daarop een opmerkelijk antwoord:
"En Hij is een verzoening voor onze zonden; en niet alleen voor de onze, maar ook voor die van de gehele wereld." (1 Johannes 2:2)
En de schrijver van Hebreeën verklaart:
"Opdat Hij door de genade Gods voor ieder mens de dood smaken zou." (Hebreeën 2:9)
Dat betekent niet dat iedereen automatisch gered wordt. De Bijbel leert juist dat redding ontvangen wordt door geloof. Maar het offer is wel beschikbaar voor iedereen.
Zoals Romeinen 10:13 zegt:
"Want een ieder die de Naam des Heeren zal aanroepen, zal zalig worden."
Niet sommigen. Niet een geheime groep. Niet een onbekend aantal uitverkorenen. Maar: een ieder.
Slotgedachte
Misschien is dat uiteindelijk de schoonheid van het evangelie. God heeft Zijn werk volbracht door Jezus Christus. De uitnodiging staat open. De tafel is gereed. De vraag die overblijft is niet of Gods genade groot genoeg is, maar hoe wij reageren op Zijn oproep.
Want de Bijbel eindigt niet met een gesloten deur, maar met een uitnodiging:
"En wie dorst heeft, kome; en die wil, neme het water des levens om niet." (Openbaring 22:17)
Dat is een boodschap die door de eeuwen heen blijft klinken: Gods genade wordt aangeboden aan een verloren wereld, en ieder mens wordt uitgenodigd om te komen.
Reacties