Wanneer men kijkt naar wat de Koran zegt over het toepassen van geweld en onthoofding tegen ongelovigen, komen met name de volgende drie passages naar voren:
"Wanneer gij de ongelovigen (in de strijd) ontmoet, treft dan hun nekken tot gij hen verslagen hebt en bindt hen dan stevig vast. Daarna kunt gij hen genade verlenen of een losgeld vragen, totdat de oorlog zijn lasten aflegt. Zo is het. En als Allah wilde, had Hij hen zeker Zelf kunnen bestraffen, maar Hij wil sommigen van u door anderen op de proef stellen..."
Tekstuele toepassing: Dit vers geeft een directe instructie om bij een ontmoeting met ongelovigen hun nekken te treffen (onthoofden/doden) totdat zij verslagen zijn, waarna de overlevenden worden vastgebonden als krijgsgevangenen.
"(Gedenk) toen uw Heer aan de engelen openbaarde: 'Ik ben met u, versterkt dus degenen die geloven. Ik zal angst werpen in de harten van degenen die ongelovig zijn. Slaat dan boven hun nekken en slaat al hun vingertoppen af.'"
Tekstuele toepassing: In deze passage wordt expliciet opgedragen om angst in de harten van ongelovigen te werpen, hen boven de nekken te slaan (te onthoofden) en hun vingertoppen af te hakken.
"De vergelding van degenen die oorlog voeren tegen Allah en Zijn boodschapper en pogen verderf te zaaien op aarde, is slechts dat zij gedood worden, of gekruisigd, of dat hun handen en hun voeten aan tegengestelde zijden worden afgehakt, of dat zij uit het land worden verbannen. Dat is voor hen een vernedering in deze wereld en in het Hiernamaals is er voor hen een grote straf."
Tekstuele toepassing: Dit vers schrijft zware fysieke straffen voor tegenstanders, waaronder de doodstraf, kruisiging en amputatie van ledematen aan tegengestelde zijden.
Conclusie
De bovenstaande verzen bevatten directe en expliciete opdrachten tot het treffen van de nekken (onthoofding), het amputeren van ledematen en het doden van ongelovigen en tegenstanders.
De toepassing bij toekomstige conflicten
Veel islamitische geleerden en apologeten verdedigen deze verzen door te stellen dat ze uitsluitend betrekking hadden op specifieke historische veldslagen uit de 7e eeuw. De tekstuele werkelijkheid van het islamitisch oorlogsrecht (Fiqh al-Jihad) laat echter een fundamenteler principe zien: de Koran maakt een direct onderscheid tussen gelovigen en ongelovigen in tijden van strijd.
Aangezien de Koran binnen de islam wordt gezien als het eeuwige en onveranderlijke woord van God, zijn deze voorschriften niet beperkt tot het verleden. Mocht er in de toekomst opnieuw een militair conflict uitbreken waarin de islam of een islamitische staat betrokken raakt tegen ongelovigen, dan vormen precies dezelfde Koranverzen het juridische en theologische kader voor de strijd. De regels voor gevechtshandelingen, het treffen van de nekken en het behandelen van tegenstanders blijven immers onverkort van kracht zodra de staat van oorlog herleeft.