Recent werd in Israël opnieuw een groot LGBT-evenement georganiseerd. Voor veel gelovigen roept dat een fundamentele vraag op: hoe moeten christenen zulke ontwikkelingen beoordelen in het licht van de Bijbel?
Vruchteninspectie
Jezus gaf Zijn volgelingen een opvallend eenvoudige toetssteen:
"Every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit."
"Alzo een iedere goede boom brengt goede vruchten voort, en een kwade boom brengt kwade vruchten voort."
— Mattheüs 7:17
En even later:
"Wherefore by their fruits ye shall know them."
"Zo zult gij hen dan aan hun vruchten kennen."
— Mattheüs 7:20
Voor veel christenen begint daar de discussie. Niet bij vlaggen, grenzen of etnische afkomst, maar bij de zichtbare vruchten van een samenleving. Wanneer een land zich beroept op Bijbelse wortels, maar tegelijkertijd waarden omarmt die volgens traditionele Bijbeluitleg haaks staan op Gods geboden, ontstaat spanning.
Hoogmoed als cultuur
Het is opvallend dat het moderne evenement zelfs de naam "Pride" draagt. De Schrift spreekt herhaaldelijk over hoogmoed als een geestelijke valkuil.
"Pride goeth before destruction, and an haughty spirit before a fall."
"Hoogmoed komt voor den val, en een hovaardige geest voor den struikel."
— Spreuken 16:18
Ook de profeet Maleachi waarschuwde voor een tijd waarin hoogmoed niet langer werd veroordeeld, maar juist gevierd.
"And now we call the proud happy; yea, they that work wickedness are set up."
"En nu prijzen wij de hoogmoedigen gelukzalig; ook worden de goddelozen gebouwd."
— Maleachi 3:15
Voor veel gelovigen voelt het alsof die woorden vandaag opvallend actueel klinken.
De moeilijke vraag
Daarmee komt een ongemakkelijke vraag op tafel die binnen christelijke kringen steeds vaker wordt gesteld:
Kan een natie aanspraak maken op een bijzondere geestelijke positie wanneer zij tegelijkertijd waarden viert die volgens de Bijbel worden veroordeeld?
Voor veel gelovigen is dit geen politieke kwestie maar een theologische. Zij wijzen erop dat God in het Oude Testament herhaaldelijk volken beoordeelde op hun gedrag en niet op hun afkomst alleen. De Bijbel laat volgens hen zien dat gehoorzaamheid belangrijker is dan nationale identiteit.
Gods oordeel verandert niet
Vaak wordt gezegd dat de God van het Oude Testament anders zou zijn dan de God van het Nieuwe Testament. Toch gebruikt Petrus juist de geschiedenis van Sodom en Gomorra als waarschuwing voor latere generaties.
"Turning the cities of Sodom and Gomorrha into ashes condemned them with an overthrow, making them an ensample unto those that after should live ungodly."
"En de steden Sodom en Gomorra tot as gebracht hebbende, heeft Hij ze tot omkering veroordeeld, en tot een voorbeeld gesteld dengenen die goddelooslijk zouden leven."
— 2 Petrus 2:6
Petrus noemt deze gebeurtenissen niet slechts geschiedenis, maar een voorbeeld voor de toekomst.
Israël onder de loep
In sommige christelijke kringen bestaat een vrijwel automatische steun aan de moderne staat Israël. De auteur van de studie daagt die vanzelfsprekendheid uit. Hij betoogt dat christenen niet alleen moeten kijken naar historische of politieke argumenten, maar ook naar geestelijke vruchten.
Daarbij wordt gewezen op het contrast tussen de Bijbelse waarschuwingen tegen hoogmoed en moreel verval enerzijds, en de hedendaagse viering van Pride-evenementen anderzijds. Volgens deze visie is het niet voldoende om een land te beoordelen op zijn geschiedenis; de huidige koers speelt eveneens een rol.
Paulus schreef:
"What then? Israel hath not obtained that which he seeketh for; but the election hath obtained it, and the rest were blinded."
"Wat dan? Hetgeen Israël zoekt, dat heeft het niet verkregen; maar de uitverkiezing heeft het verkregen, en de anderen zijn verhard geworden."
— Romeinen 11:7
Dat vers wordt door veel christenen aangehaald om te benadrukken dat God uiteindelijk kijkt naar geloof en gehoorzaamheid, niet uitsluitend naar afkomst.
Meer dan een politieke discussie
Wat deze discussie onderscheidt van gewone geopolitiek, is dat veel christenen haar zien als een geestelijke kwestie. De centrale vraag is niet wie er politiek gelijk heeft, maar of een samenleving dichter naar Gods geboden toe beweegt of er juist verder van af raakt.
Romeinen 1 wordt daarbij vaak aangehaald als beschrijving van een cultuur die God verwerpt en haar eigen verlangens volgt.
"Professing themselves to be wise, they became fools."
"Zich uitgevende voor wijzen, zijn zij dwaas geworden."
— Romeinen 1:22
En verder:
"For this cause God gave them up unto vile affections."
"Daarom heeft hen God overgegeven tot oneerlijke bewegingen."
— Romeinen 1:26
Voor traditionele christenen zijn dit geen verouderde teksten, maar waarschuwingen die nog steeds relevant zijn.
Liefde en waarheid
Tegenstanders van kritiek op Pride wijzen vaak naar Jezus' woorden:
"Thou shalt love thy neighbour as thyself."
"Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven."
Dat is terecht. Christenen zijn geroepen om iedereen lief te hebben.
Maar dezelfde Jezus zei ook:
"If ye love me, keep my commandments."
"Indien gij Mij liefhebt, zo bewaart Mijn geboden."
— Johannes 14:15
Bijbelse liefde betekent daarom niet dat alle gedrag automatisch wordt goedgekeurd. Liefde en waarheid horen volgens de Schrift bij elkaar.
De kernvraag
Uiteindelijk blijft slechts één vraag over.
Niet: wat zegt de politiek?
Niet: wat zegt de media?
Niet eens: wat zegt een kerkgenootschap?
Maar: wat zegt Gods Woord?
Wanneer Jezus zegt dat een boom gekend wordt aan zijn vruchten, worden christenen uitgedaagd om eerlijk naar die vruchten te kijken.
Dat geldt voor individuen.
Dat geldt voor kerken.
Dat geldt voor landen.
Ook voor Israël.
En precies daar ligt vandaag de discussie: als een boom gekend wordt aan zijn vruchten, welke vruchten zien wij dan — en wat vertellen die over de wortel?
Voor de ene christen is het antwoord duidelijk. Voor de andere blijft het een onderwerp van studie en gebed. Maar de vraag blijft staan:
Reacties