Interreligieuze verbondenheid, een rabbijn op de kansel en een opvallende voorkeursbehandeling bij het Reformatorisch Dagblad. Maar waar blijft de christelijke geloofsbelijdenis wanneer iemand die het Nieuwe Testament verwerpt, uitgebreid wordt verwelkomd in de kerk?

Er zijn momenten waarop je als christen even moet stoppen en jezelf moet afvragen: wat gebeurt hier eigenlijk?

Opperrabbijn Binyomin Jacobs heeft gesproken tijdens een hervormingsavond in de Goudse Sint-Janskerk. Het Reformatorisch Dagblad besteedde hier uitgebreid aandacht aan met een artikel en een opvallende fotoserie. Maar achter de vriendelijke woorden over verbondenheid tussen Joden en christenen ligt een veel belangrijkere vraag die nauwelijks gesteld lijkt te worden: hoeveel ruimte geeft de kerk aan een religieuze leer die de kern van het Nieuwe Testament verwerpt?

Laten we eens kijken naar wat hier werkelijk op het spel staat.

Geen rabbi noemen, maar wel een podium geven?

Laten we beginnen bij de woorden van Jezus Zelf.

In Mattheüs 23:8 lezen we in de NBG-vertaling:

"Maar gij zult u niet rabbi laten noemen; want één is uw Meester en gij zijt allen broeders."

De King James Version zegt:

"But be not ye called Rabbi: for one is your Master, even Christ; and all ye are brethren."

Jezus waarschuwt hier tegen het verheffen van mensen door religieuze titels en het zoeken naar geestelijke eer en aanzien.

Dat maakt de prominente presentatie van een opperrabbijn in een christelijke kerk op zijn minst opmerkelijk.

En dan is er nog iets wat bij veel mensen vragen oproept. In reformatorische kerkelijke tradities bestaan bepaalde gebruiken rondom hoofddeksels en het afzetten van hoeden tijdens kerkdiensten en het spreken vanaf de kansel. Waarom lijkt een gast uit een andere religieuze traditie daar ineens een bijzondere positie in te krijgen?

De vraag is niet of een rabbijn een hoed mag dragen. De vraag is waarom christelijke instellingen zo gemakkelijk hun eigen symboliek en identiteit lijken aan te passen wanneer het om interreligieuze vertegenwoordigers gaat.


De infiltratie van de kerk? Opperrabbijn Jacobs krijgt het podium in een reformatorische kerk

De olifant in de kamer: Jezus is het breekpunt

Laten we eerlijk zijn. Je hoeft het niet eens te zijn met de leer van de Gereformeerde Kerk. Dat zijn wij bij desamenkomst.nl ook niet. Maar er is in ieder geval één fundamenteel uitgangspunt dat een christelijke kerk zou moeten bewaken: Jezus Christus is de Messias, de Zoon van God, God geopenbaard in het vlees.

Het jodendom van opperrabbijn Jacobs belijdt dat niet.

In een uitgebreid interview met het Reformatorisch Dagblad, gepubliceerd op 13 november 2026, wordt Jacobs gevraagd waar de wegen van Joden en christenen uit elkaar gaan.

Zijn antwoord is veelzeggend:

"In de kern gaan ze in het Nieuwe Testament uit elkaar."

Even verderop zegt hij:

"Maar het Nieuwe Testament kunnen wij niet accepteren."

Dat zijn geen kleine verschillen in interpretatie. Dat is een fundamenteel verschil over de identiteit van Jezus Christus, Zijn verlossingswerk en de grondslag van het christelijk geloof.

Jacobs geeft bovendien aan dat hij geen behoefte heeft om christenen tot het jodendom te bekeren, maar dat hij evenmin probeert Joden tot het christendom te bekeren.

En daar ligt precies het probleem.

Hoe kan een kerkelijke gemeenschap iemand zo'n prominente plaats geven, terwijl deze persoon openlijk aangeeft het Nieuwe Testament niet te accepteren?

Zouden we dezelfde gastvrijheid en hetzelfde podium ook bieden aan een bekende imam die Jezus wel als profeet erkent, maar Hem verwerpt als de Messias en als God in het vlees?

Of een boeddhistische monnik die zijn eigen religieuze leer komt uiteenzetten?

Waarom wordt het ineens anders wanneer het om een rabbijn gaat?

RD.nl

Een opvallende voorkeursbehandeling bij het RD?

Ook de berichtgeving zelf roept vragen op.

Wie regelmatig het Reformatorisch Dagblad bezoekt, kent de abonnementsmuur die bij veel artikelen verschijnt. Toch is het artikel over opperrabbijn Jacobs opvallend toegankelijk.

Daarnaast verscheen er op 13 november een uitgebreid persoonlijk interview met Jacobs, voorzien van een uitgebreide fotoreportage.

We gaan niet beweren dat we de commerciële of redactionele afspraken achter deze publicaties kennen. Maar het roept wel een interessante vraag op: waarom krijgt deze religieuze vertegenwoordiger zoveel prominente aandacht binnen een krant die zich richt op de reformatorische achterban?

Het is aan de redactie om uit te leggen welke journalistieke en redactionele afwegingen hierachter zitten.

De opmars van de zeven Noachidische wetten

En dan komen we bij een onderwerp dat misschien nog veel belangrijker is.

Tijdens de hervormingsavond in Gouda sprak Jacobs niet alleen over verbondenheid tussen Joden en christenen. Volgens het RD zei hij ook dat Joden de opdracht hebben de samenleving voor te houden dat men moet leven volgens de zeven Noachitische geboden.

Daaronder vallen onder andere het verbod op afgoderij, moord, diefstal en ontucht, maar ook de verplichting om rechtspraak in te stellen.

Dit is dus geen verzonnen verband. Jacobs heeft zelf tijdens deze bijeenkomst de Noachidische wetten ter sprake gebracht.

RD.nl

Maar wat betekenen deze wetten eigenlijk?

In de rabbijnse traditie worden de zeven Noachidische wetten beschouwd als universele geboden voor niet-Joden. In de geschriften van Maimonides, onder andere in Mishneh Torah, Kings and Wars 9:14, wordt zelfs gesproken over de doodstraf voor overtreding van deze geboden.

Daarbij wordt onthoofding als straf genoemd.

Dat is een bijzonder ernstig gegeven dat niet zomaar genegeerd mag worden.

Maar hier moeten we wel een belangrijk onderscheid maken: dit betreft een klassieke religieus-juridische opvatting. Het is geen bestaande internationale wet en ook geen huidige Israëlische wet die christenen wegens hun geloof ter dood veroordeelt. Binnen de Joodse rechtsgeleerdheid bestaan bovendien verschillende interpretaties over de toepassing en afdwingbaarheid van deze wetten.

The Sefaria Library+1

En dan komt een theologisch bijzonder gevoelig punt.

De klassieke Joodse opvattingen over afgoderij en het aanbidden van God verschillen van de christelijke belijdenis van de Drie-eenheid. Sommige rabbijnse rechtsgeleerden hebben christelijke geloofsopvattingen als problematisch beschouwd vanuit hun leer over de eenheid van God. Andere rechtsgeleerden maken onderscheid tussen de verplichtingen van Joden en die van niet-Joden.

De christelijke Drie-eenheid is echter geen geloof in drie goden. Christenen belijden één God in drie Personen: Vader, Zoon en Heilige Geest.

Het is daarom uiterst belangrijk dat christenen begrijpen welke religieuze opvattingen zij ondersteunen wanneer zij zich achter Noachidische initiatieven scharen.

Israël, het uitverkoren volk en de plaats van Jezus

Er is nog een ander probleem.

In bepaalde christelijke kringen wordt de moderne staat Israël vrijwel automatisch gelijkgesteld aan het Bijbelse Israël en wordt het Joodse volk als geheel zonder verdere theologische onderscheiding aangeduid als Gods uitverkoren volk.

Maar hoe verhoudt zich dat tot de centrale boodschap van het Nieuwe Testament?

Johannes 14:6 zegt dat Jezus de Weg, de Waarheid en het Leven is.

Johannes 1:1 verklaart dat het Woord God was.

Johannes 1:14 zegt dat het Woord vlees geworden is.

En in 1 Johannes 2:23 staat:

"Een ieder, die de Zoon loochent, heeft ook de Vader niet."

De identiteit van Jezus is dus geen bijzaak die we opzij kunnen schuiven omwille van politieke verbondenheid, historische banden of interreligieuze samenwerking.

Christelijke liefde voor Joodse mensen betekent niet dat we hun religieuze overtuigingen moeten overnemen. Respect voor mensen betekent niet dat we religieuze verschillen moeten verzwijgen.

Mijn volk gaat te gronde door gebrek aan kennis

Misschien is dit wel het meest zorgwekkende aan de hele ontwikkeling: hoeveel christenen zien eigenlijk wat hier gebeurt?

Hoe gemakkelijk worden kerkelijke grenzen opgerekt wanneer het gaat over politieke verbondenheid, gezamenlijke maatschappelijke doelen en religieuze samenwerking?

Maar zodra het over Jezus Christus gaat, wordt het ineens ongemakkelijk.

In Hosea 4:6 lezen we in de NBG-vertaling:

"Mijn volk gaat te gronde door het gebrek aan kennis."

De KJV zegt:

"My people are destroyed for lack of knowledge."

Dit zijn woorden die we serieus moeten nemen. In de context spreekt God hier over de priesters die de kennis hebben verworpen en Zijn wet hebben vergeten.

En juist daarom moet de kerk blijven toetsen aan Gods Woord.

Bij desamenkomst.nl maken we de zaken niet mooier dan ze zijn. Of de waarheid nu bitter is of niet, we willen juist die diepere laag onderzoeken.

Want als de kerk haar eigen fundament niet meer bewaakt, wie doet het dan nog?

De vraag is uiteindelijk niet of we vriendelijk moeten zijn tegen onze Joodse medemens. Natuurlijk moeten we dat zijn.

De vraag is of we bereid zijn onze geloofsbelijdenis aan de kant te schuiven om samen met een andere religie een gemeenschappelijk doel na te streven.

Een kerk die Jezus Christus belijdt, kan niet tegelijkertijd doen alsof het verwerpen van het Nieuwe Testament slechts een onbelangrijk verschil van inzicht is.

Laat dat eens bezinken.



Bronnen en verdere verdieping