Wat is bedelingenleer?
Bedelingenleer (dispensationalisme) is een leer die stelt dat God de geschiedenis heeft verdeeld in verschillende tijdperken (bedelingen), waarin Hij op verschillende manieren met de mens handelt. Deze leer werd in de 19e eeuw vooral uitgewerkt door John Nelson Darby en later populair gemaakt via de Scofield Reference Bible.
Volgens de klassieke bedelingenleer maakt God een duidelijk onderscheid tussen Israël en de Gemeente, en worden verschillende delen van de Bijbel aan verschillende groepen of tijdperken toegeschreven.
Veel christenen verwerpen deze leer omdat zij geloven dat de Bijbel één doorlopend heilsplan laat zien, waarin redding altijd uit genade is geweest, door geloof.
Een belangrijk argument is dat het woord "bedeling" in de Bijbel helemaal niet verwijst naar zeven verschillende tijdperken. Het Griekse woord oikonomia betekent eenvoudig beheer, rentmeesterschap of toevertrouwde bediening.
Paulus schrijft bijvoorbeeld:
1 Korinthe 9:17 (STV)
"Want indien ik dit gewillig doe, zo heb ik loon; maar indien onwillig, de uitdeling des Evangelies is mij nochtans toebetrouwd."
Hier gaat het niet over een nieuw tijdperk, maar over de bediening die Paulus was toevertrouwd.
Hetzelfde zien we in:
Kolossenzen 1:25 (STV)
"Waarvan ik een dienaar geworden ben, naar de bedeling Gods, die mij gegeven is aan u, om het Woord Gods te vervullen."
Ook hier betekent "bedeling" een toevertrouwde taak, niet een afzonderlijke periode waarin God een andere manier van redding gebruikt.
Daarnaast spreekt de Bijbel over één eeuwig Evangelie, niet over meerdere evangelieën voor verschillende tijden.
Openbaring 14:6 (STV)
"En ik zag een anderen engel, vliegende in het midden des hemels, hebbende het eeuwige Evangelie, om te verkondigen dengenen die op de aarde wonen, en aan alle natie, en geslacht, en taal, en volk."
Het Evangelie wordt "eeuwig" genoemd. Dat wijst erop dat Gods boodschap van verlossing niet verandert.
Ook Paulus laat zien dat gelovigen uit het Oude Testament op dezelfde manier werden gerechtvaardigd als gelovigen nu.
Romeinen 4:5-6 (STV)
"Maar dengene, die niet werkt, doch gelooft in Hem, Die den goddeloze rechtvaardigt, wordt zijn geloof gerekend tot rechtvaardigheid. Gelijk ook David den mens zalig spreekt..."
Paulus gebruikt Abraham, David en christenen in dezelfde uitleg over rechtvaardiging door geloof. Dat ondersteunt de gedachte dat Gods manier van redden niet is veranderd.
Ten slotte zegt de Schrift dat de gehele Bijbel nuttig is voor de christen.
2 Timótheüs 3:16 (STV)
"Al de Schrift is van God ingegeven, en is nuttig tot lering, tot wederlegging, tot verbetering, tot onderwijzing, die in de rechtvaardigheid is."
De kern van de kritiek op de bedelingenleer is daarom dat de Bijbel geen verschillende wegen tot redding leert, maar één doorlopend heilsplan. Van Genesis tot Openbaring is de mens altijd gered door Gods genade, ontvangen door geloof, met Christus als middelpunt van de gehele Schrift.