Gratie geweigerd.

In het jaar 1829 beroofde een man uit Philadelphia, genaamd George Wilson, de Amerikaanse postkoetsen, waarbij iemand om het leven kwam. Wilson werd gearresteerd, voor de rechter gebracht, schuldig bevonden en ter dood veroordeeld door ophanging.

Enkele vrienden zetten zich voor hem in en wisten uiteindelijk een gratie voor hem te verkrijgen van president Andrew Jackson. Maar toen George Wilson hierover werd geïnformeerd, weigerde hij de gratie te accepteren!

De sheriff wilde het vonnis niet uitvoeren — want hoe kun je iemand ophangen die gratie heeft gekregen?

Er werd een beroep gedaan op president Jackson. De verwarde president legde de zaak voor aan het Hooggerechtshof van de Verenigde Staten.

Opperrechter Marshall oordeelde dat een gratie slechts een stuk papier is, waarvan de waarde afhangt van de aanvaarding door de persoon voor wie zij bedoeld is.

Het lijkt bijna ondenkbaar dat iemand die ter dood is veroordeeld een gratie zou weigeren, maar als hij die weigert, is het geen gratie.

George Wilson moest worden opgehangen.

En zo werd George Wilson geëxecuteerd, terwijl zijn gratie op het bureau van de sheriff bleef liggen.

Op dezelfde manier verwerpen ook sommige mensen het grote geschenk van redding, doordat zij de pardon die God aanbiedt niet aannemen.

“Zie, nu is het de wel aangename tijd; zie, nu is het de dag van het heil.”

– 2 Korinthe 6:2b

“Hoe zullen wij ontvluchten, als wij zo’n grote zaligheid veronachtzamen…?”

– Hebreeën 2:3