Is het satan, of is het mijn vlees?

Gedachten razen – dag en nacht –

aanvallen, fluisteringen, als windvlagen

die mijn vaste grond beproeven.

Een verlangen,

trekkend als een magneet,

een lokroep die in stilte schreeuwt

en zich vastklemt aan mijn binnenste.

Ben ik alleen in deze strijd?

Of lijdt iedereen, in stilte,

achter een glimlach,

achter een masker van rust?

Als ik Christus niet had gekend,

zou het mij dan iets schelen?

Zou ik zwelgen in de roes van vergetelheid,

verdoofd, maar verlost van het gevecht?

Maar ik ken Hem.

En dus woedt het vuur.

De wereld probeert mij binnen te kruipen,

als een gezwel dat woekert in gedachten.

Wat beweegt mij tot zonde?

Wie fluistert die beelden in mijn hoofd?

Zijn het littekens van vroeger?

Of is het de vijand,

die niets liever wil dan dat ik struikel?

Ik voel muren bouwen in mijn denken,

een ravijn tussen mij en de ander.

Vertrouwen brokkelt af

als steen in de regen.

Wat breekt mij af – lichaam, ziel of geest?

Wat drijft mij weg van mensen

en trekt mij terug naar de stilte van mijn hoofd?

Toch…

wanneer ik wankel, roept Hij mij.

Wanneer ik bezwijk, reikt Hij mij de hand.

Wanneer ik val,

is Zijn genade groter dan mijn schuld.

Ik ben in strijd,

maar niet alleen.

Ik ben gewond,

maar niet verslagen.

Want Hij die in mij leeft,

is sterker dan hij die in de wereld is.