Gea67 9 Sep 2026, 15:56
De Stilte Voor de Storm
Ze leefden...
maar niet echt.
Ze ademden, lachten, planden hun vakanties.
Ze droomden van grotere huizen, stillere elektrische auto's
en een pensioen onder een zon die steeds feller brandde.
De kinderen speelden,
de ouders scrollen.
Kunstmatige werelden fluisterden hun naam.
TikTok gaf advies, Instagram gaf identiteit.
En de Bijbel?
Die lag ergens onder het stof van een ooit gelovig huis.
"Want mensen zullen liefhebbers zijn van zichzelf…"
(2 Timotheüs 3:2)
Men zocht voorgangers die zacht spraken,
die niet spraken van kruis of oordeel,
maar van balans, zelfliefde en innerlijke rust.
Ze predikten vrede –
maar niet die van Christus.
De kloof groeide.
Niet in steen,
maar in ziel.
Vader en zoon spraken elkaar niet meer,
de één verhard in genot,
de ander gebroken onder waarheid.
"Ik zal vader doen opstaan tegen zoon…"
(Mattheüs 10:21)
David zag het gebeuren.
De geestelijke kilte kroop als ijs door de samenleving.
Een wereld vol licht,
maar koud.
Onzichtbaar, maar voelbaar –
een afgrond tussen de levenden en de levend-doden.
"Ze verkillen," mompelde hij,
"want de wetteloosheid neemt toe."
(Mattheüs 24:12)
En niemand had tijd meer.
Geen tijd om stil te zijn.
Geen tijd om te knielen.
Geen tijd om hun kinderen te vertellen dat Jezus leeft.
Want tijd was nu een algoritme geworden.
Tik... tik... tik...
De dagen van Noach waren terug.
Ze aten, ze dronken, ze trouwden,
en merkten niets.
(Mattheüs 24:37-39)
“Het is nog niet zover,”
zei men lachend.
“Dit roepen ze al generaties lang.”
Maar David wist beter.
Want ook dat stond geschreven:
"Waar is de belofte van Zijn komst? Alles blijft toch zoals het was…"
(2 Petrus 3:4)
Het was een tijd van openbaring.
Een tijd waarin alles werd getest.
Geloof. Liefde. Hoop.
En alleen wie geworteld was in Christus
bleef staan in de storm die naderde.
"Hier blijkt de volharding der heiligen…"
(Openbaring 14:12)
Hij keek naar zijn handen.
Leeg.
Maar niet nutteloos.
Want zijn kracht lag niet in wapens of welsprekendheid.
Zijn kracht lag in de naam boven alle namen:
Jezus.
En terwijl de wereld danste richting oordeel,
riep hij – zacht maar zeker – in de woestijn:
"Keer terug, volk!
Verhard uw hart niet!"
Want dit is niet het einde,
maar het begin van de wederkomst.
En de Koning komt niet als een baby,
maar als Rechter, met macht en majesteit.