In discussies over de Godheid van Jezus wordt soms geprobeerd om Titus 2:13 te splitsen, alsof het om twee afzonderlijke Personen zou gaan: "de grote God" én "onze Zaligmaker Jezus Christus".
Wanneer we echter kijken naar het woord "verschijning" (appearing) én dit vergelijken met het Oude Testament, wordt het glashelder: Paulus noemt Jezus hier rechtstreeks de grote God.
1. De Teksten Naast Elkaar (STV & KJV)
VertalingTitus 2:132. De Inhoudelijke Argumentatie
A. Wie "Verschijnt" er bij de Wederkomst?
In het Nieuwe Testament heeft het Griekse woord voor verschijning (epiphaneia) in de context van de toekomst altijd betrekking op de terugkeer van Jezus Christus (zie bijv. 1 Timotheüs 6:14, 2 Timotheüs 4:1, 2 Thessalonicenzen 2:8).
Het is niet de Vader die fysiek zichtbaar neerdaalt op aarde, maar de Zoon die zichtbaar terugkeert op de wolken.
B. De Oude Testamentische Sleutel: Niemand kan God zien en leven
Het Oude Testament is heel duidelijk over de ontzagwekkende heilighed van God de Vader:
"Hij zeide daarbij: Gij zult Mijn aangezicht niet kunnen zien; want Mij zal geen mens zien, en leven."
— Exodus 33:20 (STV)
"Who only hath immortality, dwelling in the light which no man can approach unto; whom no man hath seen, nor can see..."
— 1 Timothy 6:16 (KJV)
God de Vader is in Zijn volle heerlijkheid onzichtbaar en ontoegankelijk voor de mens.
C. Jezus is de Zichtbare Gestalte van God
Hoe kan de mens God dan toch zien? Enkel en alleen door Jezus Christus. Hij is het Beeld van de onzichtbare God (Kolossenzen 1:15). Jezus zei zelf: "Die Mij gezien heeft, die heeft den Vader gezien" (Johannes 14:9).
Wanneer Paulus spreekt over de fysieke, zichtbare verschijning (appearing) van "de grote God en onze Zaligmaker", kan dit dus alleen maar over Jezus Christus gaan.
Conclusie
God de Vader kan geen mens zien en leven (Exodus 33:20).
Jezus is Degene Die zichtbaar zal verschijnen bij de wederkomst (Titus 2:13).
Conclusie: Jezus Christus ís de grote God Die Zichzelf zichtbaar heeft gemaakt aan de mensheid!